× Στο Νησί
SOCIAL MEDIA

Οι δημοκρατικές ευαισθησίες του κυρίου Μητσοτάκη

Γράφει ο ΡΑΦΑΗΛ ΑΣΠΡΟΛΟΥΠΟΣ

Δημοσίευση 23/4/2021

Οι δημοκρατικές ευαισθησίες του κυρίου Μητσοτάκη

Διαβάζοντας κανείς τα απομνημονεύματα της BrunhildePomsel, γραμματέα του υπουργού προπαγάνδας της ναζιστικής Γερμανίας JosephGoebbels, ίσως σοκαριστεί. Όχι τόσο γιατί περιγράφει κάτι το αποτρόπαιο, αλλά κάτι το πολύ οικείο.


Μεγαλώνοντας σε μια καθημαγμένη κοινωνία, που ταπεινωμένη και τσακισμένη απ’ τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο κατέληξε να εναποθέσει τις ελπίδες της στο εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα και τον Χίτλερ, η ζωή της ως νεαρής κοπέλας δεν οδηγούνταν απ’ την επιθυμία να εκπληρωθεί το λαμπρό πεπρωμένο της άριας φυλής.

Αλλά από την επιδίωξη της επαγγελματικής ανέλιξης, της καταναλωτικής ευφορίας και της πρόσβασης στην αφθονία που η παιδική ηλικία της αρνήθηκε. Η ανάδυση του ναζιστικού φιδιού γύρω της ήταν απλά ένα φόντο μπροστά στο οποίο επιδίωκε τους στόχους της.Ως δε ασυγκίνητη απ’ τα «πολιτικά» απέφευγε όσο μπορούσε τις (πολλές φορές υποχρεωτικές) κομματικές/κρατικές εκδηλώσεις. Η πλειονότητα των Γερμανίδων και των Γερμανών τηρούσαν παρόμοια στάση, ακόμα και μετά την έναρξη του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου.


Η συμπεριφορά αυτή σίγουρα δεν ξενίζει ένα σύγχρονο κοινό. Αντιθέτως, φαντάζει εξαιρετικά αναγνωρίσιμη και επιδεκτική ταύτισης. Πόσες και πόσοι από μας δεν έχουμε εκτεθεί σε απόψεις και προτροπές εμφορούμενες απ’ αυτό πνεύμα απ’ το οικογενειακό, το φιλικό ή το εργασιακό μας περιβάλλον;


Αυτός ο ανθρωπότυπος, ο χαρακτηρισμένος απ’ την προσήλωση στην ατομική του ευημερία και πρόοδο, που βλέπει την κοινωνία στην καλύτερη ως κάτι ξένο προς αυτόν και στην χειρότερη ως κάτι ανταγωνιστικό, του οποίου ο ορίζοντας εξαντλείται σε μια ζωή με ατομικές υλικές ανέσεις και η εμβέλεια της δράσης του περιορίζεται στον καιροσκοπισμό και τη ναρκισσιστική αδιαφορία για οτιδήποτε τον υπερβαίνει, αυτός είναι το εύφορο υπόστρωμα πάνω στο οποίο ευδοκιμούν όλα τα αυταρχικά καθεστώτα.


Και δεν τον αξιοποίησε μόνο ο Χίτλερ. Όταν η βρετανίδα πρωθυπουργός MargaretThatcher(φανατική υποστηρίκτρια και εισηγήτρια των νεοφιλελεύθερων πολιτικών και φανατισμένα λαομίσητη) τη δεκαετία του ’80, έλεγε το περίφημο «δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα όπως η κοινωνία, παρά μόνο μεμονωμένοι άνδρες και γυναίκες», δεν έκανε ρητορικές ασκήσεις σε σύλλογο πρωτοετών φιλοσοφίας.

Επιδίωκε τον καθαγιασμό και την καθιέρωση αυτού ακριβώς το ανθρωπότυπου, του homoeconomicus, του ανθρώπου-μηχανή που του εισάγεις «τέλεια πληροφόρηση» και σου εξάγει «ορθολογικές αποφάσεις», πάντα αναφορικά με την κατανάλωση.
Κι όταν δε μένει στο άτομο παρά να καταναλώσει, εύλογα συνάγεται ότι θα εναποθέσει όλες τις υπόλοιπες κοινωνικές λειτουργίες σε «τεχνοκράτες» και «ειδικούς».

Ακολουθώντας, λοιπόν, τα νεοφιλελεύθερα θέσφατα κάναμε ακριβώς αυτό. Παραδώσαμε την οικονομία μας στα χέρια μηχανισμών που επιτείνουν την ανέχειά μας. Την εργασία μας σε διευθυντές που αξιώνουν να κυριεύσουν όλη τη μέρα μας. Το χρηματοπιστωτικό σύστημα σε goldenboysπου έκαναν την απληστία αρετή και το κατασπάραγμα συνήθεια.Την κοινωνική ασφάλιση σε ταμεία που επενδύουν το βιός μας «σοφά» και μόνο περιστασιακά καταρρέουν «απρόσμενα».

Την εκπαίδευσή μας σε πλασιέδες που μας χρεώνουν για να μάθουμε να τους εξυπηρετούμε αποδοτικότερα. Την υγεία και την περίθαλψή μας σε αρπαχτικά που κερδοσκοπούν πάνω στον πόνο και την ασθένεια. Και φυσικά το δημοκρατικό μας πολίτευμα σ’ ένα πολιτικό προσωπικό που θεωρεί τρομοκρατία ένα κομμάτι χαρτί στην εξώπορτα του οχυρωμένου γραφείου του.


Ερχόμαστε λοιπόν στο σήμερα, όπου μια άριστη νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση, αποφασίζοντας με βάση τις άριστες συμβουλές μιας άριστης επιτροπής, διαχειρίζεται άριστα μια πανδημία και την επακόλουθη κοινωνική και οικονομική κρίση.

Και δεδομένου ότι όλα είναι άριστα καμωμένα, ο πρωθυπουργός εξανίσταται γιατί διατυπώνονται λιγότερο από άριστα αιτήματα εναντίον του, ζητώντας για παράδειγμα τα πρακτικά των συναντήσεων της επιτροπής του. Και εύλογα το αντιμετωπίζει ως ρήξη πρωτοκόλλου, μιας και δεν είναι δουλειά των ειδικών να λογοδοτούν στις μάζες. Αυτοί είναι ειδικοί και οι μάζες είναι μάζες.


Ίσως να μην ήταν τόσο βιασμένα τα συστατικά του όρου «νεοφιλελευθερισμός», τόσο τσαλαπατημένο το δημοκρατικό προσωπείο των κυβερνώντων, τόσο ψευδεπίγραφες οι «καινοτομίες» τους στη διακυβέρνηση αν δεν είχαν περάσει 150 χρόνια απ’ το μεγαλειώδη όσο και βραχύβιααπόπειρα της Παρισινής Κομούνας, αυτή που στο μακρινό 1871 έδειχνε τι ακόμα και μια τόσο «απαρχαιωμένη» στα μάτια των «εκσυγχρονιστών» μας πρωτοπορία αντιλαμβανόταν ως εκδημοκρατισμό.

Αιρετότητα, ανακλητότητα, λογοδοσία ως πυλώνες της λαϊκής κυριαρχίας.
Ενάμισης αιώνας «προόδου» έπειτα απ’ αυτό το κοσμοϊστορικό γεγονός όμως έχει αφήσει το ελληνικό πολιτικό προσωπικό διόλου σοφότερο. Το παραμικρό άνοιγμα στον λαϊκό έλεγχο του είναι αποτροπιαστικότερο κι από δημοσιογράφο που ρωτάει εκτός σεναρίου και πιο ανήθικο κι από απομάκρυνση καρεκλοκένταυρου απ’ την καρέκλα με την οποία ήταν γραφτό του να συγχωνευτεί.

Κι όσο πιο επισφαλή νιώθει την θέση εξουσίας του τόσο η αποστροφή μετατρέπεται σε τρόμο. Τέτοιο που μπροστά σε μια απ’ τις πιο σκανδαλώδεις διαχειρίσεις κρίσης παγκοσμίως να αρνείται και να τρέμει τη δημοσιοποίηση των προτάσεων γνωμοδοτικού οργάνου της, το οποίο δεν παραμελεί πάραυτα να θωρακίσει δικαστικά θεσπίζοντας το ακαταδίωκτό του, όπως κάνει κάθε κυβέρνηση που δεν έχει τίποτα να κρύψει εξάλλου.


Όλα αυτά συνιστούν υπεύθυνη άσκηση (νεοφιλελεύθερης, τι άλλο;) πολιτικής και οτιδήποτε άλλο «λαϊκισμό», επίκληση στα κατώτερα πάθη και τα αγριότερα ένστικτα.

Γιατί στα μάτια τους οποιαδήποτε υπενθύμιση ότι είμαστε φύσει κοινωνικά όντα κι όχι μηχανάκια μεγιστοποίησης απολαύσεων που αλληλεπιδρούν με το περιβάλλον τους αποκλειστικά στο βαθμό που μπορούν να το καταναλώσουνενέχει τον κίνδυνο να διαρρήξει το χρυσοποίκιλτο παραπέτασμά τους: αυτό που πείθει ότι τους χρειαζόμαστε γι’ αυτά που δε μας αφορούνκι ότι αυτοί αντί για εμάς είναι οι ικανότεροι εξυπηρετητές των συμφερόντων μας.


Το πέπλο όμως ταλαιπωρήθηκε και τα όποια μπαλώματα δεν αποτρέπουν κλεφτές ματιές σ’ αυτό που κρύβεται πίσω του: πραγματική δημοκρατία και λαϊκή κυριαρχία, που αντί να τρέμει μπρος στα πρακτικά μιας επιτροπής θα της ήταν αδιανόητη η απόκρυψή τους. Κι όσοι περισσότεροι την βλέπουν, τόσο πιο γρήγορα ξεφτίζει η απάτη τους.

ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΣΑΣ
Tο stonisi.gr δημοσιεύει κάθε σχόλιο. Θεωρούμε ότι ο καθένας έχει το δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι υιοθετούμε τις απόψεις αυτές καθώς εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Τα συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια θα διαγράφονται χωρίς προειδοποίηση.

ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ
ΜΕ ΥΠΟΓΡΑΦΗ

H χαμένη Ανοιξη των πλατειών

Γράφει ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΡΑΜΑΛΗΣ
ΜΕ ΥΠΟΓΡΑΦΗ

Ο θάνατος μιας θάλασσας: Ο Μαρμαράς ασφυκτιά

Γράφει η : *ΠΙΝΑΡ ΤΣΑΚΙΡΟΓΛΟΥ
ΜΕ ΥΠΟΓΡΑΦΗ

Εκπαίδευση, παραγοντισμός και Μουσικό σχολείο

Γράφει ο ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ΚΑΛΑΡΓΑΛΗΣ
ΜΕ ΥΠΟΓΡΑΦΗ

Το Τένις μιας «κομματικής» ανοησίας

Γράφει ο ΠΑΡΗΣ ΒΟΥΝΑΤΣΗΣ
ΜΕ ΥΠΟΓΡΑΦΗ

Τα κοινωνικά κινήματα απέναντι στις προκλήσεις του 21ου αιώνα

Γράφει ο ΦΡΑΝΤΖΗΣ ΚΑΡΑΔΟΥΚΑΣ
ΜΕ ΥΠΟΓΡΑΦΗ

Πιάτα με υπογραφή Σμύρνης!

Γράφει ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΤΣΟΥΠΗΣ
ΟΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ

Τα γνωστά τούρκικα καμώματα...

Σκάφος της τουρκικής ακτοφυλακής σήμερα το πρωί, παρενόχλησε και προκάλεσε ζημιές σε σκάφος του Λιμενικού Σώματος που επιχειρούσε στην ελληνοτουρκική οριογραμμή
ΜΕ ΥΠΟΓΡΑΦΗ

Οι δύο ψυχές του νεοφιλελεύθερου

Γράφει ο ΡΑΦΑΗΛ ΑΣΠΡΟΛΟΥΠΟΣ